آن نور « 1 » كه راه ايشان را « 2 » روشن گردانيد و از دار غرور « 3 » متوجه دار خلود « 4 » ساخت ، 396 همين جذبهء « 5 » وجد بود . الوجد لهب يتأجّج « 6 » من شهود عارض مقلق . وجد آتشى است نورانى « 7 » كه شعله مىزند و زبانه مىكشد از ظهور مكاشفهء دفعىّ الوجود « 8 » كه ناگاه فجأة پرتو مىاندازد و صاحب خود را در قلق و اضطراب مىآرد . « 9 » و هو على ثلاث درجات : و وجد بر سه درجه است : الدرجة الاولى : وجد عارض ، يستفيق له شاهد السّمع ، درجهء اول ، وجدى « 10 » عارض « 11 » متجدّد است كه متنبّه مىشود . و از وقر سكر غفلت به خفّت افاقت مىآيد شاهد سمع ، اگر وارد وى خطاب سمعى بود . و اين دليل صحّت حال وى بود . أو شاهد البصر ، يا شاهد بصر وقتى كه نزول وارد به صورت محسوس بصر بود . أو شاهد الفكر ؛ يا شاهد فكر ، وقتى كه ابواب معانى غيبيّه بر وى مفتوح گردد و عقل به نور قدس منوّر شود ؛ و آن معانى را از ترتيب فكر دريابد ؛ مثل « 12 » كيفيت خلق اشيا ، و تدبير موجودات ، و معرفت اسما « 13 » و صفات ، و مرابطهء سفليّات به علويّات . و اين قسم بالاتر از آن دو قسم است ؛ كه آن از عالم خيال مطلق است كه آن را عالم

--> ( 1 ) . ع : - نور . ( 2 ) . ع : - را . ( 3 ) . ع : الغرور . ( 4 ) . ع : الخلود . ( 5 ) . ع : نور . ( 6 ) . ع : يتاحج . ج : بتاحج . ( 7 ) . ع : نورايى . ( 8 ) . ج : وفعى الوجد . ( 9 ) . ع : اندازد . ( 10 ) . ع : وجد . ( 11 ) . ج : - عارض . ( 12 ) . ع : مثلا . ( 13 ) . ع : اشيا .